عصر اولین ها// ایمان کاهکش:در حافظه تاریخی ثبت خواهد شد که بسیاری نهادهای حقوق بین الملل علیرغم ژست های سیاسی، جنبه تشریفاتی دارند و از اجرای بدیهی ترین امور و اختیاراتی که خود آن ها را تنظیم و تصویب کرده اند عاجزند. البته شاید هم نه، گاهی وقت ها برای خالی نبودن عریضه بیانیه ای هم می دهند در محکومیت برخی اتفاقات تا حداقل موجودیت خود را نشان داده باشند.
شورای امنیت یکی از این نمونه هاست که بعنوان یکی از ارکان سازمان ملل بر اساس ماده ۲۴ منشور سازمان مسئولیت اصلی حفظ صلح و امنیت بین المللی را برعهده دارد. این شورا پنج عضو دائم شامل آمریکا، بریتانیا، چین، روسیه و فرانسه و ده عضو انتخابی دارد.
در روزهایی که ایران با تجاوز رژیم صهیونیستی مواجه شده و البته به نحو مقتضی به آن پاسخ داده، سکوت ادامه دار شورای امنیت نشانه ای جز فرمایشی بودن این نهاد و عاجز بودن از اجرای اختیارات و وظایف خود ارزیابی نمی شود. نکته قابل تأمل این که از وظایف و اختیارات خاص شورای امنیت «توسل به قوه قهریه برای حفظ یا اعاده صلح در صورت لزوم و همچنین تعیین وجود تهدید به صلح یا اقدام تجاوزکارانه و ارائه توصیه درباره این که چه اقدامی باید صورت بگیرد» است.
علاوه بر این مجمع عمومی سازمان ملل نیز در اشتراک با شورای امنیت اختیارت و وظایفی دارد که علاوه بر اتخاذ تصمیمات پیشگیرانه برای تجاوزگری و وقوع جنگ، می تواند عضوی که بطور دائم از منشور سرپیچی می کند را اخراج نموده و حتی تصمیمات متعدد دیگری را نیز اتخاذ کند.
افزون بر این بند ۴ ماده ۲ منشور سازمان ملل متحد تصریح نموده «کلیه اعضا در روابط بینالمللى خود، از تهدید به زور یا استفاده از آن علیه تمامیت ارضى و استقلال سیاسى هر کشورى یا از هر روش دیگرى که با مقاصد سازمان ملل مباینت داشته باشد، خوددارى خواهند نمود». موضوعی که در تکمیل آن موجب شد تا «قطعنامه تعریف تجاوز» در سال ۱۹۷۴ قطعنامه شماره ۳۳۱۴ سازمان ملل به اتفاق آرا تصویب شود. در این قطعنامه، تجاوز عبارت است از به کارگیرى زور به صورت مسلحانه توسط یک دولت علیه حاکمیت یا تمامیت ارضى یا استقلال سیاسى دولت دیگر یا به هر نحو دیگر که با اهداف سازمان ملل متحد ناسازگار باشد.
آن چه مشخص است تجاوز رژیم صهیونیستی به تمامیت ارضی ایران با انفعال شورای امنیت و دیگر نهادهای حقوق بین الملل همراه شده و این سکوت و انفعال به نوعی تحقیر این نهاد بعنوان یکی از ارکان اصلی سازمان ملل محسوب می شود. همچنان که در واکنش به این تجاوز جهان را سکوتی محض فرا گرفته و در پاره ای موارد همراهی برخی کشورها با رژیم صهیونیستی را شاهد هستیم.
اما چاره چیست؟ هنگامی که نهادهای متولی و مسئول چاره ای جز سکوت تحقیرآمیز و البته همراهی در سایه با تجاوزگر ندارند، فقط می توان قوی بود و قدرتمندتر شد. آن چنان که پاسخ را به کوبنده ترین شکل ممکن روانه کرد و متجاوز را بر جای خود نشاند…
