عیدی محمد هاشمی؛ روزنامه‌نگار پیشکسوت و بی‌ادعا
عیدی محمد هاشمی؛ روزنامه‌نگار پیشکسوت و بی‌ادعا
عیدی محمد هاشمی؛ روزنامه‌نگار پیشکسوت و بی‌ادعا

عصر اولین ها//منوچهربرون:در تاریخ مطبوعات و رسانه، همیشه نام کسانی ماندگار نمی‌شود که بیشتر دیده شده‌اند؛ گاهی بزرگ‌ترین معلمان این عرصه، همان‌هایی هستند که سال‌ها بی‌هیاهو کار کرده‌اند، دست جوانی را گرفته‌اند، مشکلی را حل کرده‌اند و بی‌آنکه نامی از خود بخواهند، به راه خویش ادامه داده‌اند.
عیدی محمد هاشمی برای من از همین جنس آدم‌هاست؛ روزنامه‌نگاری پیشکسوت، باسواد، متین، بی‌ادعا و خاکی که بخش مهمی از زندگی خود را در خدمت قلم، مطبوعات و جوانان این عرصه گذراند.
اوایل دهه هفتاد، زمانی که دانشجو بودم، با دکتر علی‌حسین حسین‌زاده آشنا شدم. در آن روزها خداداد شوراب، کاظم کوه‌گیوی، مختار برون ــ معلم و هنرمند فقید هنرهای نمایشی ــ و عیدی محمد هاشمی از دوستان نزدیک دکتر بودند. آشنایی با این جمع، برای من که تازه در آغاز راه فرهنگ و رسانه بودم، فرصتی ارزشمند بود.
یک روز پاییزی به دفتری دعوت شدم که محل کار استاد عیدی محمد هاشمی بود. وقتی وارد شدم، ایشان مشغول نوشتن مقاله و پیگیری امور مطبوعاتی بود. تلفن دفتر چند بار زنگ خورد و هر بار یکی از بچه‌های مطبوعات مشکلی را با او در میان می‌گذاشت. استاد با حوصله گوش می‌داد، راهنمایی می‌کرد و تا جایی که می‌توانست برای حل مشکل آنان پیگیری می‌کرد.
آن روز بیشتر از آنکه یک دیدار معمولی باشد، برای من آشنایی با یک «مکتب» بود؛ مکتب آدم‌هایی که رسانه را تنها برای نام و عنوان نمی‌خواستند.
با من درباره درس و دانشگاه، فعالیت‌های ادبی و کارهای رسانه‌ای‌ام صحبت کرد. در آن سال‌ها که تازه قدم در مسیر مطبوعات گذاشته بودم، همین گفت‌وگوها و توجه پیشکسوتان، برای یک جوان بسیار ارزشمند بود.
نقش استاد هاشمی برای بسیاری از جوانانی که تازه وارد صنف مطبوعات و رسانه می‌شدند، چیزی فراتر از یک روزنامه‌نگار باسابقه بود. او نقش حامی داشت؛ کسی که اگر جوانی مشکلی داشت، تا حد توان برای حل آن قدم برمی‌داشت.
در این ویژگی، او را در کنار زنده‌یاد عبدالرضا حیاتی، هنرمند برجسته هنرهای نمایشی خوزستان، می‌بینم. هر دو بزرگوار، در روزگار خود برای جوانان عرصه فرهنگ و هنر بسیار تلاش کردند؛ از راهنمایی و حمایت حرفه‌ای گرفته تا تلاش برای اشتغال و سامان دادن به بخشی از مشکلات زندگی آنان.
این بزرگان تنها هنرمند و روزنامه‌نگار نبودند؛ آنان برای نسل خود «پناه» بودند.
سال‌ها گذشت و بارها استاد هاشمی را دیدیم. اما آنچه در شخصیت او همیشه برایم برجسته بود، پرهیز از شهرت‌طلبی و «من»های کاذب بود. در روزگاری که گاهی عنوان و نام و عکس و دیده‌شدن، برای برخی به هدف اصلی تبدیل شده است، او آرام و بی‌سروصدا مسیر خود را ادامه داد.
منش او، نوعی سادگی و بی‌پیرایگی داشت؛ شبیه آدم‌هایی که به جای آنکه خود را به رخ دیگران بکشند، اثرشان را در زندگی دیگران باقی می‌گذارند.
شاید به همین دلیل بود که بسیاری از جوانان رسانه و ادبیات، حتی سال‌ها پس از نخستین دیدار، همچنان به او احترام می‌گذاشتند.
روز خبرنگار امسال نیز فرصتی شد تا در مراسم روزنامه «خوزی‌ها»، از این استاد بزرگوار و معلم رسانه تقدیر شود. برای بسیاری از دوستان، این مراسم تنها یک تجلیل نبود؛ فرصتی بود برای دیدار دوباره با مردی که سال‌ها پیش در کنارشان ایستاده بود.
چه خوب که گاهی جامعه رسانه‌ای، به جای آنکه فقط به چهره‌های تازه و پرسر و صدا نگاه کند، سراغ کسانی برود که سال‌ها چراغ این راه را روشن نگه داشته‌اند.
تجلیل از عیدی محمد هاشمی، در حقیقت تجلیل از نسلی از روزنامه‌نگاران و فرهنگیانی است که بی‌آنکه انتظار شهرت داشته باشند، برای اعتلای مطبوعات و پرورش نسل جوان تلاش کردند.
نسل امروز رسانه به چنین الگوهایی نیاز دارد؛ انسان‌هایی که نشان دهند می‌توان باسواد بود، اثرگذار بود، پیشکسوت بود و در عین حال فروتن ماند.
نام برخی آدم‌ها روی سردر ساختمان‌ها نوشته نمی‌شود؛ در حافظه آدم‌ها نوشته می‌شود.
عیدی محمد هاشمی از همین آدم‌هاست؛ مردی که شاید سال‌ها از هیاهوی رسانه فاصله گرفته باشد، اما هنوز برای بسیاری از جوانان، نامش یادآور یک واژه است:
اعتماد.
و چه میراثی بزرگ‌تر از اینکه یک روزنامه‌نگار، پس از سال‌ها فعالیت، نه با تعداد تیترهایی که به نام او منتشر شده، بلکه با تعداد جوانانی شناخته شود که روزی دستشان را گرفته و به آنان امید داده است.