عصر اولین ها// منوچهر برون :اهواز، شهری که روزگاری با بلوارهای سرسبز، میدانهای گلکاریشده و مبلمان شهری منظم در زمره زیباترین شهرهای کشور بود، امروز چهرهای متفاوت یافته است؛ گذر از خیابانها و محلههایش دیگر آن طراوت گذشته را ندارد. درختانی که زمانی سایهسار عابران بودند، خشکیدهاند؛ بلوارهایی که روزی چشمنواز بودند، اکنون بیجان و بینظماند؛ و زباله و نخاله در باد میچرخد و سیمای شهری را میآزارد.
فضای سبز شهری فقط چند درخت و چمن نیست؛ ریههای تنفسی یک شهر است. هر بوته و هر سایه، کیفیت زندگی مردم را بالا میبرد، دما را کاهش میدهد و آرامشی در دل هیاهوی شهری میآفریند. وقتی این ریهها بیمار یا خشکیده شوند، شهر هم بیمار میشود. این همان نقطهای است که اهواز امروز به آن رسیده؛ شهری که باید دوباره نفس بکشد.
اما ساختن یک شهر زیبا تنها وظیفه شهرداری یا مدیران شهری نیست؛ شهر خوب را شهروندان خوب و مطالبهگر در کنار مدیران مسئول میسازند. هرگاه این دو عامل از هم جدا شوند، شهر به سرعت در سراشیبی بینظمی و زوال میافتد. مدیران شهری باید با برنامهریزی، بودجهگذاری و نظارت مستمر، فضای سبز و پاکیزگی شهر را به اولویت تبدیل کنند و شهروندان نیز باید با رفتار مسئولانه، مراقبت از محیط زندگی و مطالبهگری آگاهانه این مسیر را همراهی کنند.
اهواز هنوز ظرفیت بازگشت به روزهای سبز خود را دارد؛ رود کارون و خاک حاصلخیز پیرامونش میتواند دوباره بستر باغشهر شدن باشد، اگر ارادهای جمعی شکل بگیرد. بازآفرینی فضای سبز و زیباسازی شهری نهتنها چهره شهر را تغییر میدهد بلکه امید و نشاط را به زندگی شهروندان بازمیگرداند.
امروز زمان آن است که مدیران شهری و شهروندان اهوازی با هم دست به کار شوند، بیتفاوتی را کنار بگذارند و با همکاری، برنامهریزی و پیگیری، اهواز را دوباره به شهر سبز و زیبا تبدیل کنند؛ شهری که نفس میکشد و با هر درخت تازه، امیدی تازه میرویاند.
منوچهربرون
