عصر اولین ها// هشام خنافره: در گوشه هایی از شهر شادگان، خیابانها هنوز خاکیاند و مردم هنوز در انتظارند. خیابان ۳۰ متری مشمولی وکوچه های آن، همراه با محلاتی چون صوفیآباد، چومه سید علوان، سعدی و منطقه موسوم به “آخر آسفالت”، سالهاست که از نگاه مسئولان دور ماندهاند و طعم آسفالت را نچشیدهاند.
در روزهایی که آسفالتریزی برای بسیاری از شهرها مسئلهای حلشده است، در این مناطق، عبور از کوچههای پر از خاک، چاله و گل، بخشی از زندگی روزمره است. کودکان با پاهای برهنه در کوچههایی بازی میکنند که بیش از آنکه راه باشند، نشان غفلتاند. پیرزنان و پیرمردان این محلات، هر روز به امید تحقق وعدههایی چشمانتظار میمانند که سالهاست داده شده ولی هنوز عملی نشدهاند.
پروژههای عمرانی که باید سالها پیش آغاز میشدند، هنوز در پیچوخم وعدهها و جلسات ماندهاند. مردم شادگان دیگر نمیخواهند وعدههای بیپشتوانه بشنوند؛ آنها خواهان کرامتند، خواهان خیابانیاند که غبار نداشته باشد.
سؤال مردم شادگان ساده است:
چه زمانی قرار است شهر ما هم به “اول آسفالت” برسد، نه همیشه “آخر آسفالت” بماند.
هشام خنافره
