عصر اولین ها// مرضیه لرکی: برای ریزگردهایی که خوزستان را در کام خود کشیدهاند، پاسپورتی صادر نشده.، از بیابانهای عراق و مرزهای عربستان، بیمقدمه میرسند به کوچههای اهواز و دزفول و آبادان و شوش و خرمشهر.
پدیدهای که سالهاست شناختهشده، ریشهیابی شده و راهحلهایش هم بارها در اسناد ملی و منطقهای طرح شده، اما آنچه غایب است، ارادهی سیاسی و دیپلماسی محیطزیستی مؤثر است. از شرق سوریه تا جنوب عراق،
کانونهای فعال گردوغبار، بیهیچ ممانعتی، هوای خوزستان را تصاحب کردهاند.اما سیاست خارجی ما، در برابر این اشغال خاموشِ محیط زیست، سکوت کرده. این ریزگردها تهدیدی علیه امنیت اجتماعی، سلامت عمومی و پایداری زیستبوم ملی است. دیپلماسی محیطزیستی باید فراتر از مرزها عمل کند. وقتی هوا، خاک و آب، مرز نمیشناسند، پاسخگویی هم نباید پشت درهای بستهی وزارتخانهها گیر کند.
تا دیر نشده، باید:
• احیای تالابهای مشترک هورالعظیم و هورالحویزه (بخش عراقی تالاب که بهدلیل انحراف آب دجله و فقدان مدیریت پایدار منابع آب خشک شده) را به مطالبهی منطقهای تبدیل کرد.
• پروژههای منطقهای تثبیت خاک و کاشت پوشش گیاهی را فعال کرد و مردم خوزستان را از یک بحران ناپایدارِ همیشگی نجات داد. خوزستانی که دوباره نفس ندارد و ما، بهجای طرحهای تبلیغی، نیازمند بازتعریف جدی دیپلماسی منطقهای، بر پایهی عدالت محیطزیستی هستیم.
