به گزارش عصر اولین ها به نقل از عقلانیت و توسعه : اکنون در زمانی زندگی می کنیم که در آن شاهدیم جبهه رقیب از پزشکیان در واقع از گفتمان دولت چهاردهم حمایت می کند . ما هنوز در عصری زندگی می کنیم که نخبگان سیاسی ، زحمت مطالعه ، تجزیه و تحلیل و چرای روی کار آمدن مسعود پزشکیان را بخودشان نمی دهند.در این یاداشت تحلیلی سعی کرده ام به رابطه جریان های سیاسی در قالب دولت وفاق سیاسی بپردازم آنجا که مسعود پزشکیان ،سفره معیشت مردم را ارجح تر از ناراحتی همفکران و همراهانش دانسته است چند سال پیش نیز تاجزاده در مناظره با زاکانی با صراحت گفت ما هیچ توقعی جز تعامل با دنیا و شکسته شدن دیوار تحریم ها نداریم. حقیقتا برتری جویی و صف کشی سیاسی از عوامل مهم شکست دیپلماسی و برنامه های توسعه و بومی سازی توسعه است آنجاکه آقای پورمحمدی در مناظرات اخیر در جلوی چشم میلیونها ایرانی گفت: مادامی تبعات سنگین تحریم و اف آی تی اف را به آقای جلیلی گوشزد نمودم، آقای جلیلی گفت اگر شما باشید قبول میکنم امضا شود اما اینها ( روحانی و ظریف ) مورد تایید ما نیستند،چند سال عقب تر به ماههای آخر دولت روحانی در موعد شکل گیری گفتمانی با عنوان میوه برجام، سهم میدان است یا دیپلماسی , برمی گردیم آنجا هم ظریف گفت :تصور نکنید اگر امروز برجام امضا نشود فردا در دولت بعدی انجام می گیرد در استمرار این کشمکش های سیاسی به دولت سیزدهم می رسیم آنجاکه شهید رییسی در ایام مناظرات تلویزیونی دولت سیزدهم گفت؛ ما می توانیم مذاکره کنیم ما می توانیم با دیپلماسی میدان از فضای نامناسب اقتصادی پدید آمده عبور کنیم.
اما دست آخر چه شد؟ ، همانگونه پیروزی ها و کامیابی های دولت روحانی ، ناچیز و بی ارزش تلقی شد و فضای یاس و سرخوردگی و شکست دیپلماسی در جامعه تقویت شد متقابلاً به همان اندازه وعده های دولت سیزدهم نیز از دست رفت . تمام تلاش هایی که برای خارج شدن ریل دیپلماسی دولت دوازدهم انجام گردید منجر به عدم همکاری و شکست دیپلماسی میدان دولت سیزدهم نیز شد اگر پیش تر نگاه تعاملی و بدور از برتری جویی در بین جریان های سیاسی حاکم میگردید قطعا چراغ درآمد و تولید ثروت کشور خاموش نمیشد و فریاد نخبگان از فرو افتادن پرده های غفلت در نمی آمد.






















































































