عصر اولین ها// ایمان کاهکش: شاید این روزها کوتاه و مختصر بتوان حال تمام ایرانی ها را در دو کلمه خلاصه کرد. وقتی ادبیات نجات بخش است و آن اضافه ی تشبیهی که پیشتر در کتاب ها خوانده بودیم در زیباترین روایت ممکن نمود پیدا کرده: «پاره ی تن».
تا همین چندی پیش عشق به میهن را در رفتار و کردار ایرانیان به اشکال مختلف دیده بودیم. از سربازانی که در مرزها برای دفاع و تمامیت ارضی تلاش می کنند، تا آنان که در عرصه حفظ و پاسداری از هویت ملی و فرهنگی حضور دارند و دیگرانی که در توسعه و پیشرفت کشور در حوزه های مختلف نقش آفرینی می کنند. این ها دیروز در قامت دیگری عشق و تعهد را به سرزمین نشان می دادند و امروز متحدتر از گذشته برجسته ترین نام را زیر پرچم سه رنگ فریاد می زنند؛ ایران
همه می دانیم که میهن، تنها مشتی خاک و مرز جغرافیایی نبوده و نیست که تنها در نقشه ها و کتاب ها روایت شود. در میدان عمل نیز تا دلتان بخواهد نام هایی داریم که برای پاسداری از وطن از جان خود نیز گذشته اند. از پادشاهان و سرداران گرفته تا نخبگان و دانشمندانی که این روزها نامشان را برجسته تر می بینیم. از هر نام و عنوانی که تک تک ایرانیان یدک می کشند و برآمده از ریشه ی میهن پرستی و وطن دوستی به قدمت تاریخ می نازند و استوارتر به سوی آینده می روند…
هویت ایرانی، این روزها نمادی تاریخی از وطن دوستی شده که در مقابل یورش ها و تجاوز تنها یک نام را زمزمه می کند. تاریخ مشترک همه ما به ایران می رسد که همواره ایستادگی را آموخته ایم از اسطوره هامان. ما از ایراندوستی ریشهای عمیق در خاک فکنده ایم و فرهنگ و تاریخ این زادبوم را در رگ هامان جاری داریم. ایران، نیروی محرکه برای استقلال، تمامیت ارضی و هویت ملی است و ارزش محوری ما تنها در یک نام خلاصه می شود. نسل های آینده هم این مفهوم را می دانند و ضمن تلاش برای توسعه و پیشرفت در پاسداری از مرز و بوم در برابر تهدیدها منسجم تر از گذشته و هوشیار عمل می کنند.
این وطن، پاره ی تن است و عزیزتر از جان؛ ما از جان عبور می کنیم اما خاک میهن را ذره ای از دست نخواهیم داد…
