عصر اولین ها// منوچهر برون: سفر به مسجدسلیمان، تنها عبور از خیابان‌ها و میدان‌های یک شهر نیست؛ قدم زدن در تاریخ معاصر ایران است. شهری که هر گوشه‌اش خاطره‌ای از صنعت نفت، ورزش، فرهنگ و توسعه را در دل خود حفظ کرده است. روزی برای ساخت یک فیلم مستند راهی این شهر شدیم. قرار بود از بناهای تاریخی، تأسیسات صنعتی و مکان‌هایی که بخشی از حافظه جمعی ایران را شکل داده‌اند، تصویربرداری کنیم.
در هر نقطه‌ای که توقف می‌کردیم، پیش از هر سخنی، یک عبارت به گوش می‌رسید: «شهر اولین‌ها.» اولین چاه نفت، اولین پالایشگاه، اولین باشگاه‌های ورزشی، نخستین تجربه‌های صنعتی و ده‌ها «اولین» دیگر که مسجدسلیمان را به یکی از مهم‌ترین شهرهای تاریخ معاصر ایران تبدیل کرده است.
بی‌تردید، این گذشته پرافتخار، سرمایه‌ای بزرگ برای شهر است؛ سرمایه‌ای که باید حفظ، مستندسازی و به نسل‌های آینده منتقل شود. اما هیچ شهری تنها با خاطرات گذشته زنده نمی‌ماند. تاریخ، اگر چراغ راه آینده نباشد، به تدریج به قاب زیبایی بر دیوار تبدیل خواهد شد که تنها از آن یاد می‌کنیم.
امروز پرسش اصلی این نیست که مسجدسلیمان چه افتخاراتی داشته است؛ پرسش این است که برای فردای مسجدسلیمان چه برنامه‌ای وجود دارد؟ سهم این شهر از توسعه، سرمایه‌گذاری، گردشگری، اشتغال و ارتقای کیفیت زندگی چیست؟ چگونه می‌توان ظرفیت‌های تاریخی و صنعتی آن را به فرصتی برای رونق اقتصادی تبدیل کرد؟
گردشگری صنعتی، گردشگری تاریخی، طبیعت کم‌نظیر اطراف شهر، فرهنگ غنی مردمان بختیاری و میراث ارزشمند صنعت نفت، هر یک می‌توانند موتور محرک توسعه باشند؛ البته اگر زیرساخت‌های لازم، برنامه‌ریزی علمی و مدیریت آینده‌نگر در کنار یکدیگر قرار گیرند.
نسل جوان بیش از آنکه به شنیدن روایت افتخارات گذشته نیاز داشته باشد، به دیدن افق‌های روشن آینده احتیاج دارد. امید زمانی متولد می‌شود که جوانان احساس کنند شهرشان فقط موزه خاطرات نیست، بلکه سرزمین فرصت‌ها نیز هست.
مسجدسلیمان سزاوار آن است که در کنار عنوان پرافتخار «شهر اولین‌ها»، به «شهر فرصت‌های نو» نیز تبدیل شود؛ شهری که گذشته را گرامی می‌دارد، اما نگاهش به فرداست. توسعه پایدار، احیای زیرساخت‌ها، حمایت از سرمایه‌گذاری، حفظ میراث تاریخی و توجه به سرمایه انسانی، می‌تواند این شهر را بار دیگر در مسیر پیشرفت قرار دهد.
گذشته، ریشه درخت است و آینده، میوه آن. هیچ درختی تنها با ریشه‌هایش شناخته نمی‌شود؛ شکوه آن زمانی آشکار می‌شود که هر سال شاخه‌هایش سبزتر شوند و میوه‌های تازه‌ای به بار آورند. مسجدسلیمان نیز شایسته آن است که در کنار افتخار به دیروز، با امید و برنامه، فردایی روشن‌تر برای مردمان خود بسازد.
