عصر اولین ها// روز بزرگداشت حافظ شیرازی، نه فقط گرامیداشت یک شاعر، بلکه پاسداشت روح جاویدان زبان فارسی است. بزرگداشتی که اینبار در خانه هنرمندان اهواز، رنگ و بوی خاصی داشت؛ محفلی که عطر غزل و اندیشه، فضا را پر کرده بود و اهل ادب، از استاد و دانشجو گرفته تا شاعر و نویسنده، در سایهی نام «لسانالغیب» گرد آمده بودند.
در این مراسم، سخنان استادانی چون دکتر منوچهر جوکار، دکتر پاکطینت و دکتر عبداللهی بیش از آنکه شرحی بر اشعار حافظ باشد، گفتوگویی میان عقل و عشق بود. آنان از زوایای گوناگون به جهان حافظ نگریستند؛ یکی به ساختار موسیقایی غزلهایش پرداخت، دیگری به لایههای فلسفی و عرفانی آن اشاره کرد و سومی از رمز و راز زبان نمادین او گفت.
حافظ در نگاه آنان، نه تنها شاعر، که فیلسوفی در جام شراب معنا بود؛ مردی که از ورای قرنها، همچنان با انسان معاصر سخن میگوید.
در ادامه، حسین براتی مدیرکل فرهنگ و ارشاد اسلامی خوزستان نیز در سخنانی بر جایگاه حافظ در ادبیات ایران و جهان تأکید کرد و او را نماد وحدت زبان فارسی دانست؛ شاعری که غزلهایش از مرزهای جغرافیا گذشته و به زبانهای مختلف ترجمه شده، اما هنوز «روح ایرانی» در آنها جاری است.
شاعران جوان خوزستانی نیز با خوانش اشعاری در وصف حافظ، به نوعی پل میان دیروز و امروز زدند. صدای شعر، در فضای خانه هنرمندان، مانند صدای رود کارون، نرم و جاری بود.
برگزاری چنین آیینهایی در شهری چون اهواز، نشان از زنده بودن ریشههای فرهنگ و ادب در خوزستان دارد. استانی که همواره زادگاه فرزانگان و شاعران بزرگی بوده است. در روزگاری که هیاهوی رسانه و روزمرگی، گوش جان را از نغمهی شعر دور کرده، بازگشت به حافظ، بازگشت به خویشتن است؛ بازگشت به واژههایی که هنوز میتوانند چراغی در تاریکی باشند.
آری، حافظ تنها شاعر نیست، آینهای است که ما را به خودمان بازمیگرداند.
و بزرگداشت او، یعنی تجلیل از خودِ زبان فارسی، از اندیشه، از عشق و از انسانیت.
منوچهربرون
