عصر اولین ها//صالح محمدیان:نماینده مجلس در خوزستان، این روزها قهرمان آسفالت کوچه است.
عضو شورای شهر، قهرمان جابهجایی کیوسک.
هر دو بیل دستشان گرفتهاند، اما قانون روی زمین مانده.
این یک عادت قدیمی است.
نماینده به جای اینکه صدای استان در بودجه و سیاستهای کلان باشد، رفته پیگیر یک چالهٔ کوچک.
برای چه؟
چون چاله عکس دارد. بودجه نه.
آسفالت کوچه، رأی میآورد. اصلاح قانون، نه.
دلیل اول این غفلت، ندانستن وظیفه است.
خیلیها نمیدانند نماینده یعنی ناظر بر اجرا، نه مجری.
شورای شهر یعنی دیدهبان، نه پیمانکار.
وقتی وظیفه را بلد نباشی، میروی سراغ کاری که بلدی: عکس گرفتن کنار پروژه.
دلیل دوم، قهرمانسازی است.
کار خرد، سریع جواب میدهد.
یک کوچه را آسفالت میکنی، فردایش خبرش میرود توی کانالها.
اما یک قانون را عوض میکنی، نتیجهاش ده سال بعد معلوم میشود.
برای رأی، کوچه بهتر است.
برای خوزستان، قانون.
حالا نتیجه چیست؟
شش دوره شورای شهر و دوازده دوره مجلس.
به جای پیشرفت، پسرفت.
خوزستان نفتش رفته، خاکش مانده.
حقوقش از خیلی استانها عقبتر است.
عدالت اجتماعی؟
از خوزستان که رد شوی، میبینی حتی عدالت هم اینجا پیاده نشده.
نمایندهای که بیل دستش است، نمیتواند سند توسعه بنویسد.
عضو شورایی که سر کیوسک دعوا میکند، نمیتواند نظارت کند.
و مردمی که هر دو را میبینند، میمانند با یک سؤال:
ما رأی دادیم به ناظر، نه به پیمانکار.
همین.
