عصر اولین ها//سیروس داودی، فعال فرهنگی و اجتماعی: خانه مطبوعات، فقط یک تشکل صنفی نیست؛ بخشی از حافظه، هویت و صدای رسانهای یک استان است. بنابراین هر اختلاف، مانع یا مشکلی که در این مجموعه شکل میگیرد، اگر به حال خود رها شود، دیر یا زود دامنهاش از یک اختلاف صنفی فراتر میرود و به سرمایه اجتماعی و اعتماد میان اهالی رسانه و مدیران استان آسیب میزند.
امروز درباره خانه مطبوعات خوزستان حرفها و گلایههایی وجود دارد که دیگر نمیتوان آنها را در حد اختلافات معمول صنفی یا مسائل داخلی یک مجموعه تلقی کرد. وقتی مشکلات تکرار میشوند، وقتی راه گفتوگو به نتیجه نمیرسد و وقتی بخشی از جامعه رسانهای احساس میکند صدایش شنیده نمیشود، طبیعی است که انتظار از مدیریت ارشد استان بیشتر شود.
موضوع مهم اینجاست که این مشکلات برای مسئولان استان ناشناخته نیست. استانداری و معاون سیاسی و اجتماعی استاندار از بخش قابل توجهی از این مسائل اطلاع دارند. پرسش این است که چرا تا امروز آن « ورود مسئولانه» و میانجیگرانهای که از یک مدیریت ارشد انتظار میرود، برای حل این گرهها اتفاق نیفتاده است؟
گاهی یک مدیر ارشد لازم نیست طرف کسی را بگیرد؛ کافی است بزرگترِ ماجرا باشد. کافی است بنشیند، حرف همه طرفها را بشنود، اختلافها را از فضای رسانهای و فرسایشی خارج کند و راهی برای حل مسئله پیدا کند. مدیریت، فقط صدور دستور و برگزاری جلسه نیست؛ گاهی مدیریت یعنی ورود به جایی که همه از ورود به آن پرهیز میکنند.
نگرانکنندهتر از خود اختلافات، احساس بیتوجهی است. وقتی اهالی رسانه میبینند مشکلاتشان مطرح شده اما پاسخی جدی دریافت نمیکنند، این تصور شکل میگیرد که گویا در این استان برای حل برخی مسائل، «بزرگی» وجود ندارد که در بزنگاهها مسئولیت جمعکردن اختلافها را بر عهده بگیرد.
خوزستان در شرایطی نیست که توان و سرمایه اجتماعی رسانههایش را با اختلافات فرسایشی از دست بدهد. رسانهها چشم ناظر جامعهاند و خبرنگاران، خود بخشی از سرمایه اجتماعی استان محسوب میشوند. اختلاف میان آنها یا ضعف در مدیریت صنفی، نباید به فرصتی برای بیاعتمادی تبدیل شود.
انتظار از استانداری، ورود جناحی یا جانبدارانه نیست؛ انتظار، ورود حکیمانه برای حل مسئله است. معاون سیاسی و اجتماعی استانداری، بهعنوان یکی از چهرههای اصلی مدیریت اجتماعی استان، میتواند با تشکیل نشستی واقعی، شنیدن همه طرفها و تعیین یک مسیر روشن برای رفع موانع، نشان دهد که مسائل جامعه مدنی و رسانهای برای مدیریت استان اهمیت دارد.
این روزها بیش از هر چیز به مدیریتی نیاز داریم که وقتی مشکلی شکل میگیرد، نگوید «این مسئله به من مربوط نیست»؛ بلکه بپرسد: «چه کاری از دست من برای حل آن برمیآید؟»
خانه مطبوعات، خانه اهالی رسانه است. اگر این خانه دچار اختلاف و بحران شود، شایسته نیست همه فقط نظارهگر باشند. استان به مدیرانی نیاز دارد که در بزنگاهها بزرگتر باشند؛ نه اینکه مشکلات را ببینند، بشنوند و از کنارشان عبور کنند.
خوزستان بیصاحب نیست؛ اما اگر مسئولان در برابر مسائل روشن جامعه، سکوت کنند، مردم ممکن است چنین احساسی پیدا کنند. و این احساس، از خودِ اختلافات خطرناکتر است.
