عصر اولین ها// از هر سو که بنگریم حال این روزهای خوزستان خوب نیست و ریشه این موضوع را باید در یک بازه زمانی چندساله جست و جو کرد. خوزستان، با وجود منابع عظیم نفت، گاز، آب، برق و کشاورزی این روزها درصدر جدول شاخص فلاکت قرار گرفته، با تورم ۳۵٫۶ درصدی، نرخ بیکاری ۱۱درصدی و شاخص فلاکت ۴۶٫۶ واحدی؛ آماری که اگر چه در حد آمار است اما شاید در واقعیت وضعیت بغرنج تر به نظر برسد. از اینرو وجود منابع استانی در زمینه های مختلف نشان می دهد که عمده مشکلات خوزستان را نمی توان ناشی از کمبودهای موجود معرفی کرد. وضعیت کنونی محوری ترین استان کشور باید ناشی از عملکرد مسئولینی دانست که برآیند اقدامات آن ها را در پیشانی پر از گره خوزستان به تصویر کشیده شده.
در حوزه زیرساختی، عدم جذب ۷۲ درصدی بودجه عمرانی استان از جمله زنگ خطرهایی است که نشان می دهد نگاه توسعه ای در زیرساخت ها اهمیت آن چنانی ندارد. آن هم در حالی که خوزستان بیش از هر زمان دیگری تشنه ی توسعه عمرانی است و برگشت خوردن منابع یا تخصیص بودجه به پروژه های بی اولویت می تواند به نوعی دور ریختن پول باشد. علاوه بر این وضعیت تراژیک حوزه انرژی نارضایتی بی شماری در جامعه استانی ایجاد نموده است. نکته قابل تأمل سهم بیش از ۱۷ درصدی خوزستان در تولید برق کشور و دارا بودن نیروگاه و سدهای متعدد در سطح استان است. با این وجود همچنان شاهد قطعی برق در بسیاری نقاط حتی تا ۶ ساعت در طول شبانه روز هستیم. ضمن این که برخی شهرهای از جمله آبادان و خرمشهر در هفته های اخیر را توام با تنش آبی پشت سر گذاشته اند. و این یعنی که خوزستان از تأمین آب و برق برای خودش هم عاجز مانده است !!!
در حوزه اجتماعی، شدت یافتن برخی آسیب ها از جمله خودکشی و مهاجرت های اجباری سال هاست وضعیت نگران کننده ای در استان ایجاد نموده است. تا جایی که به زعم برخی مدیران، آمار آسیبهای اجتماعی در برخی مناطق استان بالاتر از میانگین کشوری ارزیابی شده است. این ها زنگ خطری دیگر برای سرمایه اجتماعی خوزستان محسوب می شوند و همچنان حیات اجتماعی استان را تهدید می کنند. آلودگی هوا هم که گرما و سرما نمی شناسد و علاوه بر آلودگی صنایع و واحدهای آلاینده، گرد و غبار، آتش سوزی هورالعظیم، سوختن بقایای نیشکر و … همچنان خوزستان و بویژه اهواز را در فهرست آلوده ترین شهرهای جهان قرار داده است. بر پایه آمار هم گمان نمی رود که اهواز از ابتدای امسال به تعداد بیش از انگشتان دو دست روزهای دارای هوای سالم داشته است.
علاوه بر آن چه گفته شد بسیاری مسائل موجود در استان در حیطه اختیارات و وظایف ساختاری تعریف می شود که مدیریت بحران نام دارد. ساختاری که علاوه بر احصاء چالش ها و بحران، وظیفه برنامه ریزی، هماهنگی و نظارت بر اقدامات برای پیشگیری و مقابله با بحران ها را بر عهده دارد. در خوزستان این نقشه راه صحیحی برای مدیریت بحران ها عملیاتی نشده و آن چه امسال می بینیم روزمره گی های مدیریتی در حوزه بحران است که نیازمند پوست اندازی و تحول رویکردی است.
خوزستانِ امروز اگر می خواهد مسیری جدید و متفاوت از آن چه طی حداقل یک دهه اخیر پشت سر گذاشته را پیش روی خود ببیند باید مدیریت غیرفرمایشی را تجربه کند. شایسته هایی که آن چنان تشنه ی خدمت نباشند که زمین و زمان را واسطه ی انتصاب کنند. در نهایت هم بعنوان مدیر صرفاً مجری فرامین تعیین شده و بعضاً در تضاد با توسعه استان باشند. حال کدام افراد و گروهها حامی تفکر پوست اندازی مدیریت در خوزستان هستند؟ آیا در عمل نیز به وعده ها و اظهارات دلسوزانه خود در قبال استان تعهد اجرا دارند؟ افرادی اگر چه اندک که باید آنان را بایگانی نیروی انسانی خارج کرد و مدیران بایکوت شده را فرا خواند و فرصت ارائه تجربیات و برنامه ها را برایشان فراهم ساخت. احتمالاً که خوزستان از این اعتمادها متضرر نمی شود…
