عصر اولین ها// منوچهر برون: شهرها با آجر و آهن ساخته میشوند، اما با وجدان و مسئولیت است که ایمن میمانند.
ساختمان ناایمن، تنها یک سازه نیست؛ استعارهای است از جامعهای که گاه در ظاهر مستحکم، اما در درون فرسوده است.
در روزگاری که آسمانخراشها بالا میروند و زمین زیر پایمان فرومینشیند، شاید مهمتر از ارتفاع برجها، عمق تدبیر ما باشد. هر ستون ترکخورده، یادآور غفلتی است که روزی میتواند به فاجعه بدل شود.
ما سالهاست که حادثه را میبینیم، اما پس از خاموشی شعلهها، باز به روزمرگی بازمیگردیم؛ گویی هشدارها فقط برای دیگران است.
ایمنی، یک واژه فنی نیست؛
یک فرهنگ است، یک تعهد انسانی.
تا زمانی که نگاه ما به ساختوساز تنها اقتصادی باشد و نه اجتماعی،
تا وقتی نظارت، تشریفات اداری باشد و نه ضرورت اخلاقی،
هیچ دیواری تضمین ماندن ندارد.
شهر امروز، به جای برجهای بیشتر، به وجدانهای بیدارتر نیاز دارد.
کارگروهها و نشستها، اگر به تصمیمی واقعی و اقدام فوری نینجامد، خود بخشی از همان سازههای ناایمناند؛ سازههایی از جنس حرف، نه عمل.
ایمنی شهر، تنها در دست مهندسان نیست؛
در دستان مردمی است که باید مطالبهگر باشند، در ذهن مدیرانی است که باید آینده را ببینند،
و در قلم رسانههایی است که باید حقیقت را فریاد بزنند،
پیش از آنکه دیواری فرو ریزد و جانهایی بیگناه، بهای سکوت را بپردازند.
هیچ بنایی به اندازه «اعتماد عمومی» ارزش مقاومسازی ندارد.
اگر آن فروریزد، دیگر چیزی برای ساختن باقی نخواهد ماند.
منوچهربرون
