عصر اولین ها// علی لرستان پور: جامعهی امروزی ما مجموعه ای از افراد را در بر گرفته که با استعدادهای مختلف و توانمندیهای گوناگون در حال فعالیت هستند. با این حال هنگامی که پای “کار جمعی” به میان میآید این توانمندی ها با شدت و ضعف بیشتری نمود پیدا می کند و یک جای کار می لنگد. آن هم انسجام و برآیند فعالیت هایی ست که می باید نتیجه مطلوب داشته باشد ولی این گونه نیست.
می دانیم که مسئله ضعف در توانایی نیست و در میدان رقابت فردی هر کدام از اعضای یک گروه نقش تأثیرگذاری دارند اما در عرصهی کار تیمی این بازده مطلوبی را ارائه نمی دهند. به نظر می رسد این تناقض ریشه در فرهنگی دارد که بر موفقیتهای انفرادی تأکید دارد و کمتر پیروزی گروهی را پر رنگ جلوه نموده است. یعنی هنوز از “من” عبور نکرده ایم.
بدون شک زمانی میتوان از فعالیت گروهی به نتیجه مطلوب رسید که هر کدام از افراد در جایگاه صحیح خود قرار گیرد و نقش خود را به درستی ایفا کند. این فرآیند زمانی به نتیجه می رسد که به همافزایی راهبردی منجر شود. پدیدهای که در آن خروجی جمع بسیار بزرگتر از مجموع سادهی عملکرد هر کدام از تکتک اعضا باشد. این مهم تنها در سایه حرکت مستمر به سمت اهداف مشترک و ارتقای شاخصهای کیفیت محقق میشود. از این رو می توان موفقیت در کار گروهی را عبور از توسعهی مبتنی بر فردیت دانست و این موضوع نیازمند تغییر نگرش فردی اعضای گروه در نیل به اهداف جمعی است.
به عبارت خلاصه تر برای گام نهادن در مسیر پیشرفت و بهرهگیری از فرصتهای توسعه چارهای نداریم جز اینکه “منیت”های شخصی را پشت در بگذاریم و “خرد جمعی” را به عنوان تنها راهبرد ممکن بپذیریم. این فرصت ها را باید غنیمت دانست و به جای اولویت دادن خودبزرگبینیهای فردی، اندیشه ی جمعی را جایگزین کنیم. باید یاد بگیریم که چگونه توانمندی های فردی را در کنار یکدیگر و بصورت هماهنگ به کار بگیریم تا راه پیشرفت جمعی حاصل شود. فرهنگی که بایستی بیش از گذشته نهادینه شود.
