عصر اولین ها// منوچهر برون:انتهای بازار روز رامهرمز، پاساژی بود که در دل خود نه فقط مغازه و راستههای پررفتوآمد، که خاطرات یک نسل از اهل فرهنگ و رسانه را جای داده بود. در میان حجرههای کوچک آن، دفتر مشترک محمدعلی یوسفی، خبرنگار پیشکسوت و نویسنده قدیمی خوزستان، و یوسف مداحیان، نویسنده، روزنامهنگار و کارگردان مطرح تئاتر، بیشتر از همه محل تردد اهالی قلم، هنر و تئاتر بود؛ جایی که دو چهره نامآشنا دست در دست هم گذاشته بودند تا مرکز کوچکی برای تپش فرهنگ در شهری کوچک بسازند.
در آن سالها، هنوز روزنامههای کیهان و اطلاعات به صورت روزانه به این دفتر میرسید و مجلاتی مانند اطلاعات هفتگی، جوانان امروز و کیهان ورزشی مثل نسیم تازهای در شهر پخش میشدند. این دفتر، پل ارتباطی رامهرمز با جهان رسانه و ادبیات بود؛ جایی که خبر، گزارش، نقد و گفتوگو، از ورقهای کاغذ تا ذهن مخاطب، راه میپیمود.
محمدعلی یوسفی و یوسف مداحیان اما تنها توزیعکننده روزنامه نبودند؛ یکی دستی در ارشاد و مدیریت فرهنگی داشت و دیگری ریشه در روزنامهنگاری و نویسندگی. با همین ریشهها بود که جشنوارهها و رویدادهایی چون شعر خلیج فارس جان گرفتند، سایتها و هفتهنامههایی راهاندازی شد و کتابهای تازهای منتشر گردید. آن دفتر کوچک، شبیه کارگاه تولید اندیشه بود؛ جایی که هر رهگذرش با بوی جوهر تازه و واژههای داغ روبهرو میشد.
سالها گذشت؛ نسلها عوض شدند، فناوریها تغییر یافتند، اما این دو انسان فرهنگی، همچنان در صحنه ماندند. یوسف مداحیان با وجود کسالتی که اخیراً بر او عارض شده، هنوز در صحنه حضور دارد و این خود نشاندهنده ایمان او به کار فرهنگی و رسانهای است. آنها نشان دادند که فرهنگ و رسانه فقط شغل نیست، بلکه زیستنیست پرشور و پرمسئولیت؛ رسالتی است که تا پایان نفس باید ادامه داد.
این قصه تنها یادآوری یک مکان یا دو نام نیست؛ بازخوانی یک دوره است که در آن مطبوعات، تئاتر و فعالیتهای فرهنگی با دستهای خالی اما دلهای بزرگ اداره میشد. آن دفتر کوچک در انتهای بازار، گواه این حقیقت بود که میتوان از دل محدودیت، دری به سمت بینهایت گشود.
امروز که رسانهها دیجیتال شدهاند و فضای مجازی بر جهان خبر و فرهنگ سایه افکنده، مرور چنین خاطراتی یادمان میآورد که ریشههای ما در خاک تجربه و زحمت کسانی است که پیشتر این مسیر را رفتهاند. احترام به این میراث، نه فقط ادای دین به محمدعلی یوسفی و یوسف مداحیان، که پاسداشت خودِ فرهنگ است.
و در پایان، آرزو میکنیم برای همه این نسل، بهویژه این دو چهره فرهنگی بزرگ و به خصوص برای یوسف مداحیان در این دوران کسالت و بیماری، تندرستی و آرامش؛ زیرا آنها با ایستادگیشان نشان دادند فرهنگ، ماندگارترین سرمایه یک شهر است.
منوچهربرون
